Πώς να σε κρατήσω στο φως μικρή μου…
Εδώ δεν έχει ουρανό και ‘σύ ‘σαι όνειρο.
Γίνε ζάλη, να με κοιμίσεις πλάι στις γοργόνες
και στα κρίνα που φωτίζουν τη μέρα σου.
Κοίταξέ με με τον ήλιο σου
και βγάλε το χρώμα που
-έτσι κι αλλιώς-
όταν μιλάμε για νοήματα
μπορεί να είναι και περιττό.
Μιαν αγκαλιά κεράσια και ανάσα μαζί.
Μιαν αγκαλιά κερασιά και ανάσα μαζί
με τ’ άρωμα της Πανσελήνου στο πιο μικρό νησί.
Σκέψη ενός φιλιού
κι ένα κόκκινο που δεν πρόλαβε
να πάρει από την ίριδα όσα του αναλογούν.