Σήμερα είδα στον ύπνο ότι ήμουν Καραβοκύρης ότι είχα μια ανεμότρατα λέει 20 μετρά όμορφο σκαρί παλιό , είχε αδειανά τα αμπάρια της και κουκέτες με κρεβάτια στενά, ίσα να χωράει το κουρασμένο κορμί του ναύτη. ( αυτό μπορεί να ήταν και επειδή με πήρε ο ύπνος στον καναπέ ίσως στην πραγματικότητα να είναι ποιο φαρδιά τα κρεβάτια )
Στη γέφυρα μέσα η κονσόλα ήτανε ξύλο κεράσια, μια ομορφιά ! το παλιό ναυτικό τιμόνι είχε πάνω του τα ίχνη από τους θαλασσοδαρμένους καπετάνιους που χρόνια τώρα το τιμονεύανε στην απεραντοσύνη του Αιγαίου…το τιμόνι… είχε Μικρές μικρές γραμμούλες πάνω στο γυαλιστερό του ξύλο – απ’ το χρυσό δακτυλίδι- αυτό που περνά από πατέρα σε γιο, αριστερά δεξιά τα όργανα και πάνω στο τραπέζι οι χάρτες με το κουμπάσο τους χάρακες και τα μολυβιά, GPS δεν είχε ! μονάχα ένα Μπούσουλα από μπρούτζο.
Η μηχανή ντίζελ παλιά μα ακούγονταν ρολόι και ένα ήχο που δεν θες να σταματήσει να τον ακούς, λένε πως μα ο ήχος από την ντιζελομηχανή δεν πρέπει να βγήκε έτσι τυχαία, σίγουρα κάποιοι θα τον κούρδισαν έτσι που να μη κουράζει το αυτί του ναυτικού.
Σαν βγήκα έξω απ’ την τράτα για να δω το όνομα της -το όνειρο είχε φέρει με την μια μέσα στο σκαρί – έκανα μια βόλτα πάνω κάτω μα πουθενά όνομα, εκεί που θα έπρεπε να είναι γραμμένο έδειχνε από καιρό ότι το είχαν περάσει με μπογιά, μα ούτε που αχνό-φαίνονταν το παλιό όνομα, έκανα τρία τέσσερα βήματα πίσω και καμάρωσα την καινούργια μου τράτα ήταν αυτό που λένε και στον εδώ κόσμο “ένα όνειρο !”.
Σκέφτηκα… ενώ ήμουν ακόμα μέσα στο όνειρο… ότι θα τις δώσω το όνομα απ’ το κορίτσι που αγαπώ, μα πάλι δεν μπορούσα γιατί ήταν πολλά τα ονόματα, και είπα μέσα μου θα πάρει το όνομα απ’ την κοπέλα που δεν γνώρισα ακόμα απ’ αυτή που ακόμα δεν έχω αντικρίσει στον εδώ κόσμο.
Με ξύπνησε ο φίλος μου ο κότσυφας και το πρωινό φως απ’ την γρίλια της “παλιάς κουρτίνας” που έχουμε στο σαλόνι.
Καλημέρα και καλή ανοσία ! @lex Dreamaker