Λεπτή αόρατη κλωστή ! Πόσο σου πάει…και ας μην το ξέρεις. Άκου.. στις σιωπές σου θα απαντώ με ποιήματα θα σου χαρίζω την ανατολή τον ξάγρυπνο κορυδαλλό και απ όσα αγάλματα θα συναντώ θα κλέβω κι ένα δάκρυ θα τα φορώ χαμόγελο την μέρα, τα βράδια φυλαχτό. Με τον νοτιά […]

Ο τζίτζικας διεκδικεί την ίδια αναλογία στον ήλιο, τόσο όσο και το γερασμένο κλαδάκι που στέκει. Tο μόνο που αλλάζει είναι η κλίμακα στη γραμμή της ζωής. Έτσι που το «φευγαλέο» με το «αέναο» μοιάζουν να χωράνε το ίδιο άνετα ανάμεσα στη σκιά μιας αγριελιάς · στο φως · στο […]

Ξερολιθιά σε αφήκανε οι βοσκοί, φύγανε τα μανάρια σου, τα σκυλιά, που σα λυσσασμένα πηλαλάγανε, τρέχανε γύρω σου. Σκορπίσανε οι πέτρες, τα λιθάρια σου, τα ξύλα. Οι πόρτες οι ξεκλείδωτες. Σ’ έριξε ο αγέρας και στάλες αιγαιοπελαγίτικης ζεστής βροχής στέκουν τώρα ανάμεσα στις μοναχικές μα και φιλόξενες χαραματιές σου. Λες […]

Λυσσομανάς μέσα μου σαν αέρας στεριανός, θυμωμένος. Λίγο πως κάνεις να ξαποστάσεις και αρχινάς πάλι το ξέφρενο «φρου φρου». Περνάς μέσα από την ύλη του μυαλού, σφαίρα του εχθρού που σημαδεύει στον σταυρό. Περνάς την καρδιά καυτό μολύβι στο στέρνο. Βαριά η ανάσα. Περνάς μέσα στα όνειρα, ξετρυπώνοντας την αλήθεια […]