Ξερολιθιά σε αφήκανε οι βοσκοί,
φύγανε τα μανάρια σου, τα σκυλιά,
που σα λυσσασμένα πηλαλάγανε,
τρέχανε γύρω σου.
Σκορπίσανε οι πέτρες,
τα λιθάρια σου,
τα ξύλα.
Οι πόρτες οι ξεκλείδωτες.
Σ’ έριξε ο αγέρας και
στάλες αιγαιοπελαγίτικης ζεστής βροχής στέκουν τώρα ανάμεσα στις μοναχικές
μα και φιλόξενες χαραματιές σου.
Λες και κάποιος να προσπαθεί γη να σε κάμει πάλι.
Πέτρες σκόρπιες.
Λες και κάποιος να προσπαθεί γη να σε κάμει πάλι.
Πέτρες σκόρπιες.
Άσκοπα.
Ποιος δεν το ξέρει πως σύντομα
-να, τώρα τους βλέπω-
αδέξιοι, ξυπόλυτοι μα και καθαροί ποιμένες
θα σε ορθώσουν πάλι
(αυτή τη φορά κάστρο απόρθητο)
στη μέση του Αιγαίου.