Ο τζίτζικας διεκδικεί την ίδια αναλογία στον ήλιο,
τόσο όσο και το γερασμένο κλαδάκι που στέκει.
Tο μόνο που αλλάζει είναι η κλίμακα στη γραμμή της ζωής.
Έτσι που το «φευγαλέο» με το «αέναο» μοιάζουν να χωράνε το ίδιο άνετα
ανάμεσα στη σκιά μιας αγριελιάς · στο φως · στο ποιο μακρινό άστρο….
Εκείνο που πάντα περισσεύει είναι η μια στιγμή,
η δική σου στιγμή,
που δεν χωρά ούτε σε Παράδεισο και
ή που προσπέρασε ή σε περιμένει ακόμα.
Να, κάπως έτσι μπορεί και εσύ να γίνεις Αθάνατος
με ένα μόνο φιλί,
με ένα μόνο χάδι ,
με μια σκέψη που άφησες στη βροχή να την προσέχει.
Τότε και πάντα.
Με ακούς Αύγουστε… με ακούς Μαΐ