Λεπτή αόρατη κλωστή !
Πόσο σου πάει…και ας μην το ξέρεις.
Άκου.. στις σιωπές σου θα απαντώ με ποιήματα
θα σου χαρίζω την ανατολή τον ξάγρυπνο κορυδαλλό
και απ όσα αγάλματα θα συναντώ θα κλέβω κι ένα δάκρυ
θα τα φορώ χαμόγελο την μέρα, τα βράδια φυλαχτό.
Με τον νοτιά θα στέλνω μια φωνή
και τις φωτιές του Αϊ Γιάννη θα τις κρατώ στο στέρνο μου μέχρι που να απαντηθούμε.
θα με ρωτάς με τον βοριά – και ’γώ το κύμα αλμυρό διαβάζω –
λοξά τιμόνι θα έχω τον καιρό, την αύρα σου πυξίδα
πίσω από τις γρίλιες σου θα περνώ με παράλληλες γραμμές , φως !
Μη με ψάξεις σε τούτο τον κόσμο
θα με βρεις στο αλάτι στο βράχο
θα με βρεις τα πρωινά σα στάλα στα γερμένα δέντρα
θα με βρεις στον έρημο εσπερινό
θα με βρεις το ξημέρωμα στον μόλο να σηκώνω παλιές άγκυρες
Αγαπημένη…
Μη με ψάξεις σε τούτο τον κόσμο !
24 Ιουνίου 2022 του Αϊ Γιάννη του Κλήδονα